Niech tradycyjna Msza rozkwita w Kościele!
List 65
Wydrukuj Wyślij znajomymPartagez sur TwitterPartagez sur Facebook

 
 
Piątą międzynarodową pielgrzymkę ludu Summorum Pontificum do Rzymu zakończyła przepiękna homilia wygłoszona w uroczystość Chrystusa Króla przez J.E. abpa Alexandra K. Sample (arcybiskupa Portland w Oregonie). Mamy przyjemność przedstawić Państwu jej tłumaczenie.

Kolejna pielgrzymka odbędzie się wyjątkowo od 14 do 17 września 2017 roku, w dziesiątą rocznicę ogłoszenia listu apostolskiego motu proprio Benedykta XVI. Rozpocznie ją międzynarodowy kongres o 10-ciu latach Summorum Pontificum, zorganizowany przez Ojca Nuara OP przy wsparciu Papieskiej Komisji Ecclesia Dei.

Zapraszamy do lektury homilii abpa Sample i listu abpa Guido Pozzo, Sekretarza Papieskiej Komisji Ecclesia Dei, w którym zaprasza wszystkie instytuty, wspólnoty i zorganizowane grupy wiernych oddane rozpowszechnianiu tradycyjnej liturgii rzymskiej do udziału w tym wielkim wydarzeniu.

Radosnych Świąt Bożego Narodzenia!



I – Homilia J.E. abpa Alexandra Sample
Kościół SS. Trinitŕ dei Pellegrini, 30 października 2016 r.



Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus!

Na zakończenie tej przepięknej pielgrzymki, podczas której wspominaliśmy motu proprio papieża emeryta Benedykta XVI, które uczyniło Mszę świętą w usus antiquior bardziej dostępną, jesteśmy niezwykle wdzięczni papieżowi Benedyktowi za troskę o wiernych uczestniczących w liturgii sprawowanej w nadzwyczajnej formie rytu rzymskiego i modlimy się by jak największa dostępność tradycyjnej Mszy świętej miała głęboki i trwały wpływ na cześć oddawaną Bogu zarówno w nadzwyczajnej jak i zwyczajnej formie rytu rzymskiego

W uroczystszość Chrystusa Króla, święta Matka Kościół przypomina nam, że misterium Chrystusa zajmuje centralne miejsce zarówno w naszym życiu jak i w naszej modlitwie. Wielbimy naszego Boskiego Zbawiciela, jako centrum całej ludzkiej historii i jako Tego, kto objawia nam sens i cel naszego życia. Jest to tajemnica, która jest istotą Ofiary Mszy świętej. Przyjrzyjmy się, czego św. Paweł uczy nas o pełni, jaką Bóg pragnie objawić nam przez swego Syna Jezusa Chrystusa, naszego Króla i Pana.

Jezus Chrystus jest wizerunkiem niewidzialnego Boga. W misterium wcielenia, Bóg w pełni objawił nam siebie w Słowie Wcielonym i dał nam swego jednorodzonego Syna.
Jezus jest widocznym przejawem miłosierdzia Bożego wobec nas biednych grzeszników. Należy o tym pamiętać w jubileuszowym Roku Miłosierdzia Bożego. W Chrystusie widzimy miłosierdzie. Chrystus jest obecny w każdej Mszy św., zwłaszcza w Świętej Ofierze gdzie obecne jest jego Ciało i Krew, Dusza i Bóstwo.

On jest pierworodnym wszelkiego stworzenia, obecnym przy stworzeniu całego wszechświata.
Św. Paweł przypomina nam, że wszystko zostało stworzone w Wiecznym Słowie. Jezus Chrystus jest w wieczności jeszcze przed stworzeniem wszelkich stworzeń i wszystkie rzeczy są w nim.
Chrystus jest z centrum twórczej woli swojego Ojca.

Chrystus jest głową Ciała, którym jest Kościół. Kościół jest mistycznym Ciałem Chrystusa, jest symbolem jego stałej obecności w świecie. Za pośrednictwem Kościoła, Chrystus kontynuuje swoją zbawczą obecność w świecie. Wszyscy jesteśmy członkami tego Ciała, jak św. Paweł nam przypomina, a Chrystus Król jest Głową Jego mistycznego Ciała, jest zawsze obecny wśród nas w swoim Słowie, w Sakramentach i we wspólnocie wiernych. Chrystus nigdy nie może być oddzielony od swego Kościoła, co niektórzy próbują uczynić. Nie możemy mieć Chrystusa bez Kościoła, ponieważ jest on z nim ścisłe i wiecznie zjednoczony. My, Mistyczne Ciało Chrystusa, jesteśmy nierozłącznie zjednoczeni z Chrystusem Królem. Kościół jest powszechnym sakramentem zbawienia świata.

Chrystus jest początkiem i końcem. On przyszedł przed nami i przez swoją śmierć i zmartwychwstanie umożliwił nasze powstanie z martwych. Mamy nadzieję, że pewnego dnia podążymy za nim tam, dokąd odszedł. Jego śmierć jest naszym odkupieniem a jego zmartwychwstanie jest naszym wzrastaniem do nowego życia.

On zajmuje pierwsze miejsce i cała pełnia jest w nim. W swojej boskości na zawsze zjednoczył się z naturą ludzką utworzoną w łonie Maryj Dziewicy. Jest pełnią tego, czego pragnie każde ludzkie serce. Cokolwiek pożądamy w naszym życiu jest tylko marnym odzwierciedleniem pełni piękna, dobroci, radości i doskonałości, które można znaleźć ostatecznie w Chrystusie. Każda ludzka tęsknota jest ostatecznie tęsknotą za Chrystusem.

To jest Chrystus, którego czcimy, jako Króla Wszechświata. Ale nasz Pan przypomina nam, że jego Królestwo nie jest z tego świata. Uczniowie Jezusa nie rozumieli tego aż do Jego zmartwychwstania i zesłania Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy. Nie wolno nam o tym zapomnieć. Nie żyjemy dla spełnienia się w tym świecie, ale dla uczynienie tego świata jak najlepszym odbiciem Królestwa Bożego. Jesteśmy tylko pielgrzymami w tym świecie, na drodze do Królestwa Bożego, Królestwa Niebiańskiego. Nasze całe życie jest przygotowaniem do pełni Królestwa Bożego.

Królestwo Chrystusa, niedoskonale obecne nawet teraz w jego Kościele, jest także Królestwem Prawdy. Nasz Pan mówi nam, że przyszedł na świat by dać świadectwo prawdzie. Wszyscy, którzy należą do tej prawdy usłyszeli i odpowiedzieli na jego głos. Prawda, którą Chrystus nam objawia jest prawdą o Bogu, prawdą o nas samych stworzonych na Jego obraz i podobieństwo, i prawdą o wiecznym zbawieniu odkupionym dla nas przez mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. To jest życie wieczne, w które wierzymy.

Wydaje się ze świat, w którym żyjemy staje się z każdym dniem coraz bardziej świecki i materialistyczny. Ten świat już nie uznaje prawdy, która jest wieczna i wiążąca dla wszystkich. Papież emeryt Benedykt XVI nazwał to 'dyktaturą relatywizmu'. Nieuznawanie wiecznej prawdy o Bogu jest życiem bez Chrystusa, życiem w ciemności, ignorancji, zwątpieniu i strachu. Chrystus przyszedł by dać świadectwo prawdzie, uwolnić nas z ciemności grzechu i śmierci i oświecić nasze życie dobrą nowiną o Jego miłosierdziu i miłości. Swoją publiczną działalność Jezus rozpoczął od słów: 'Bliskie jest królestwo Boże. Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię'.

Zostajemy przeniesieni do tego Królestwa umiłowanego Syna Bożego uczestnicząc w odkupieniu, które On dał nam przez Jego krew i otrzymując odpuszczenie naszych grzechów. Jak naucza św. Paweł, Chrystus pojednał wszystko w Sobie poprzez krew Jego krzyża. Łaskę zbawienia otrzymaliśmy w sakramencie chrztu świętego, kiedy to zostaliśmy obmyci z grzechu pierworodnego i uświęceni Bożą łaską.

Ale to odwieczne misterium naszego zbawienia jest odnawiane za każdym razem, kiedy uczestniczymy w Najświętszej Ofierze Mszy. Chrystus, który ofiarował samego siebie zarówno, jako Kapłan jak i Ofiara na ołtarzu Krzyża, dziś ofiarowuje się przez posługę kapłanów, w bezkrwawy i sakramentalny sposób na ołtarzach w naszych Kościołach podczas każdej Mszy świętej.

Chrystus Król tryumfuje nad śmiercią nawet wisząc na krzyżu dla naszego zbawienia. Jego misterium paschalne jest źródłem naszego ciągłego uświecania w chwale Jego Boskiej czci.

Ta rzeczywistość jest prawdziwie obecna w każdej Mszy, zarówno w formie zwyczajnej jak i nadzwyczajnej rytu rzymskiego. Msza trydencka, nazywana dziś formą nadzwyczajną, ukazuje w znaku, symbolu i słowie tę rzeczywistość w wyjątkowo przejrzysty i efektywny sposób.

Modlitwy nadzwyczajnej formy, rytualne gesty a zwłaszcza zwrot kapłana ku tzw. liturgicznemu wschodowi ukazuje w niepowtarzalny sposób ofiarny charakter Najświętszej Ofiary Mszy. Kapłan wraz z wiernymi ofiarowuje to uwielbienie Wszechmogącemu Bogu dla jego chwały i dla uświęcenia dusz.

Papież emeryt Benedykt przyznał, ze zwyczajna forma rytu rzymskiego, przynajmniej tak jak jest celebrowana w wielu miejscach, straciła cześć tej jasności i blasku. Uczył, że nigdy nie uda się zerwać z tradycją a prawdziwa reforma liturgiczna i odnowa musi zachować ciągłość z tradycją i poprzednią formą Świętej Liturgii. Dlatego wydal Summorum Pontificum, by pogodzić Kościół z jego przeszłością.

Papież Benedykt miał nadzieję, że obie formy obrządku łacińskiego będą się wzajemnie ubogacać, co doprowadzi do prawdziwej i autentycznej odnowy Mszy Świętej. Będzie to reforma reformy Liturgii Świętej.

Ofiarowując się dla naszego zbawienia podczas każdej Mszy Świętej, Chrystus Król ukazuje nam swoja nadrzędną władzę. Niech Msza trydencka rozkwita w Kościele, by coraz więcej wiernych mogło korzystać z tej starożytnej formy obrządku łacińskiego ku większej czci i chwale Chrystusa Króla. Jemu chwała i cześć, teraz, zawsze i na wieki wieków, Amen!



II – List J.E. abpa Guido Pozzo
Sekretarza Papieskiej Komisji Ecclesia Dei



Kongres stowarzyszeń Giovani e Tradizione i Amicizia Sacerdotale Summorum Pontificum, który rozpocznie się wraz z przyszłoroczną pielgrzymką Coetus Internationalis Summorum Pontificum, w dziesiątą rocznicę ogłoszenia listu apostolskiego motu proprio Benedykta XVI, będzie doskonałą okazją na przypomnienie o znaczeniu tego papieskiego dokumentu, który przywrócił do życia skarby liturgii rzymskiej w usus antiquior.

Tak jak stwierdził Benedykt XVI, zarówno forma zwyczajna jak i nadzwyczajna rytu rzymskiego są dwoma wyrażeniami lex orandi Kościoła. Nie prowadzą do jakiegokolwiek podziału w lex credendi ani nie wykluczają siebie nawzajem. " W historii liturgii jest wzrost i postęp, nie ma za to żadnych zerwań. To, co poprzednie pokolenia uważały za święte, świętym pozostaje i wielkim także dla nas, przez co nie może być nagle zabronione czy wręcz uważane za szkodliwe" (List Benedykta XVI do biskupów z okazji publikacji listu apostolskiego motu proprio Summarum Pontificum, traktującym o celebracji Liturgii Rzymskiej ustanowionej przed reformą roku 1970).

Należy mocno podkreślać, że przywrócenie liturgii rzymskiej w jej antycznej formie nie jest krokiem wstecz w życiu Kościoła, a wręcz przeciwnie, troską o przyszłość Kościoła, której nie można opierać na negowaniu czy przesłanianiu duchowego i doktrynalnego bogactwa jego tradycji. Jestem pewien, że liturgia rzymska w antycznej formie doświadczy w Kościele i w społeczeństwie nowego rozwoju i blasku.

Zapraszam wszystkich członków Instytutów Ecclesia Dei, stowarzyszeń i grup wiernych, którzy promują Summorum Pontificum, do licznego udziału w tej rocznicowej pielgrzymce, która odbędzie się w Rzymie w dniach 14-17 września 2017 roku.


Rzym, 30 listopada 2017
Święto św. Andrzeja, Apostoła